Over hekserij & gekozen verwantschap 

Wie zich verdiept in hekserij komt vroeg of laat op een punt van twijfel. Niet zelden gebeurt dat stil, van binnen. De vraag rijst dan of men het wel “goed” doet, of het pad dat bewandeld wordt wel klopt, en of er ergens een vorm bestaat die meer waar, meer echt of meer juist zou zijn dan de eigen manier van werken. Deze twijfel ontstaat vaak niet uit onzekerheid alleen, maar uit vergelijking. Met boeken, met online beelden, met verhalen van anderen. Het idee sluipt binnen dat hekserij één juiste vorm zou hebben, een vast pad dat gevolgd moet worden om ergens bij te horen.

Maar wie verder kijkt, ziet dat dit idee niet past bij de aard van hekserij zelf.

Hekserij is niet ontstaan als systeem. Zij kent geen oorsprong in een vastgelegde leer, geen centrale autoriteit, geen uniforme overdracht. In West-Europa groeide zij uit het leven zelf. Uit zorg voor elkaar, uit waarneming van natuur en seizoenen, uit het zoeken naar betekenis in wat zich niet liet verklaren. Hekserij ontstond waar mensen leerden luisteren naar tekenen, waar zij verbanden zagen tussen mens en omgeving, tussen handeling en gevolg. Dat maakte haar beweeglijk, plaatsgebonden en persoonlijk.
En juist daarom kon zij blijven bestaan, zelfs wanneer zij naar de achtergrond werd gedwongen.

Wie hekserij benadert als één vast pad, mist haar wezen. Zij is geen rechte weg, maar een netwerk van paden die elkaar soms raken en soms uiteenlopen. In het ene dorp lag de nadruk op kruiden en genezing, in het andere op bescherming en bezwering. Sommige vormen waren luid en zichtbaar, andere stil en verborgen. Soms werd kennis gedeeld binnen families, soms binnen gemeenschappen, soms alleen van mens tot mens. Er was geen eenheid van vorm, maar wel een gedeelde houding: aandacht, zorgvuldigheid en verantwoordelijkheid.

Die veelvormigheid is geen modern verschijnsel. Zij is oud.

Toch leven wij in een tijd waarin systemen en structuren vertrouwd voelen. We zijn gewend geraakt aan duidelijke indelingen, aan labels en categorieën. Dat maakt het verleidelijk om ook hekserij zo te benaderen. Licht of donker. Traditioneel of modern. Solitair of samen. Maar zulke indelingen zeggen weinig over de diepte of de integriteit van iemands pad. Ze zeggen vooral iets over vorm, en vorm is slechts de buitenlaag.
Onder die buitenlaag ligt het werkelijke onderscheid: hoe iemand zijn pad bewandelt.

Niet iedereen die zich tot hekserij aangetrokken voelt, groeit op met verhalen of rituelen. Voor sommigen is er een duidelijke lijn, een familiegeschiedenis waarin kennis en gebruiken zijn doorgegeven. Dat verdient erkenning. Maar voor velen is die lijn onderbroken of nooit zichtbaar geweest. In West-Europa zijn veel overdrachten verloren gegaan. Door eeuwen van kerstening, door vervolging en angst, door schaamte en zwijgen. Wat niet uitgesproken mocht worden, verdween uit het dagelijkse leven.
Wat te gevaarlijk was om te benoemen, werd vergeten of verstopt.

Dat betekent dat veel mensen hun pad pas later ontdekken. Soms zonder voorbeelden. Soms zonder woorden. Soms zelfs tegen de overtuigingen van hun omgeving in. De roeping kan zich dan aandienen als een vaag gevoel, een terugkerende interesse, een diepe herkenning bij bepaalde beelden of verhalen. Voor deze mensen begint hekserij niet met overlevering, maar met zoeken. En zoeken vraagt moed.

Zonder bedding kan een pad eenzaam aanvoelen. Niet omdat men het niet alleen aankan, maar omdat leren en groeien baat hebben bij spiegeling. Niet om gestuurd te worden, maar om gezien te worden. Dat is waar verwantschap een rol gaat spelen.
Niet verwantschap van bloed, maar verwantschap van houding.

In oude West-Europese contexten bestond daarvoor een woord: sibbe. Het verwees naar een groep mensen die bij elkaar hoorden, niet alleen door afkomst, maar door trouw, zorg en gedeelde verantwoordelijkheid. Een sibbe was een netwerk van verwantschap dat bescherming bood, kennis droeg en continuïteit mogelijk maakte. Het was geen hiërarchisch systeem, maar een levende structuur waarin ieder zijn plaats vond door betrokkenheid.

In onze tijd krijgt dat idee opnieuw betekenis. Niet als reconstructie van het verleden, maar als hedendaagse vorm van gekozen verwantschap. De Sibbe is geen clan en geen clan of coven met rangen en graden. Zij is ook geen vervanging van familie, maar een aanvulling. Een plek waar mensen samenkomen die elkaar herkennen in intentie en houding, ongeacht hun achtergrond of ervaring.

Binnen een Sibbe bestaat geen vast leerpad dat iedereen moet volgen. Er is geen hoogste stem die bepaalt wat juist is. Wat er wél is, is ruimte om te leren van en met elkaar. Soms brengt iemand jarenlange praktijk mee, soms iemand een vraag die iets openbreekt. Die uitwisseling gebeurt op basis van gelijkwaardigheid. Niet omdat iedereen hetzelfde weet, maar omdat niemand boven de ander staat.

Dat vraagt een andere manier van kijken. Niet in termen van leiders en volgers, maar in termen van gedeelde verantwoordelijkheid. Vandaag kan iemand dragen, morgen kan diezelfde persoon leunen. Die beweging is natuurlijk en verandert met de tijd. Kennis wordt niet opgelegd, maar gedeeld. Niet om te verzamelen, maar om te doorleven.

Binnen zo’n bedding kunnen verschillende paden naast elkaar bestaan. De een werkt met ritueel en vaste vormen, de ander met intuïtie en dagelijkse handelingen. Sommigen richten zich meer op goden of godinnen, anderen meer op natuur, meer op de voorouders of juist het alledaagse leven.
Er zijn mensen die hun kracht vinden in stilte en afzondering, en mensen die juist opladen van samenzijn. Deze verschillen zijn geen obstakel, maar een rijkdom. Zij weerspiegelen hoe hekserij altijd heeft bestaan: als veelheid.

In een wereld waarin zichtbaarheid vaak gelijkgesteld wordt aan waarde, is het belangrijk om stil te staan bij wat onzichtbaar blijft. Niet elk werk is bedoeld om gedeeld te worden. Niet elke groei laat zich tonen. Sommige processen voltrekken zich langzaam, in stilte, zonder getuigen. Dat maakt ze niet minder krachtig. Integendeel.
Stilte is vaak een teken van diepte.

Ook het werken met schaduw wordt vaak verkeerd begrepen. Het betekent niet schade of destructie, maar de bereidheid om te kijken naar wat moeilijk is. Naar verlies, rouw, angst en grens. In West-Europese tradities was er altijd ruimte voor deze kanten van het leven. Ze werden niet vermeden, maar gedragen. Wie alleen het lichte wil zien, mist een deel van het geheel.

Wat al deze paden verbindt, is niet hun vorm, maar hun grondhouding. Hekserij vraagt bewustzijn. Weten wat je doet en waarom. Bereid zijn om te leren van wat je tegenkomt. Verantwoordelijkheid nemen voor je handelen, ook wanneer dat ongemakkelijk is. Dat is de rode draad die door alle vormen heen loopt.

De Craft vraagt geen eenvormigheid. Zij vraagt geen kopieën. Zij vraagt geen bewijsdrang. Wat zij vraagt, is integriteit. Eerlijkheid tegenover jezelf. Zorgvuldigheid in wat je aanraakt.
Respect voor de weg van een ander.

We eren hekserij niet door paden te bewaken of te vergelijken. We eren haar door ruimte te laten. Voor verschil. Voor groei. Voor mensen die hun weg nog zoeken en voor mensen die al lang onderweg zijn. Zo blijft zij levend.

Niet als systeem, maar als weefsel.

Binnen dat weefsel vindt de Sibbe  ~ook onze Sibbe~ haar plaats.  Niet als vaste vorm, maar als bedding. Een gekozen verwantschap die draagt zonder te sturen. Een gemeenschap die leert zonder te heersen. Een plek waar vele wegen samenkomen, zonder dat zij samenvallen.

Hekserij kent één pad, maar vele wegen, en juist daarin ligt de kracht.