Herfstgodinnen: Een rijkdom aan verhalen
Ontdek de fascinerende wereld van herfstgodinnen, die van oudsher een belangrijke rol spelen in verschillende culturen. Laat je inspireren door hun verhalen en de diepe verbinding met de herfstseizoenen. Duik met Brigid's Sibbe in de wonderlijke wereld van de herfstgodinnen.
Herfstgodinnen door de eeuwen heen
Al sinds de oudheid kennen we herfstgodinnen, elk met hun eigen unieke verhaal. Afhankelijk van het land, de cultuur en het geloof, tonen deze godinnen vaak overlappende kenmerken, terwijl sommige een heel specifiek aspect belichamen. Neem de tijd om te overdenken hoe divers deze figuren zijn en welke lessen we van hen kunnen leren.
Verbinding, geen vergelijking
Bij Brigid's Sibbe benaderen we herfstgodinnen niet als losstaande entiteiten, maar zien we ze als verbonden met elkaar. We plaatsen ze niet naast of tegenover elkaar, maar onderzoeken de overeenkomsten en de manier waarop ze elkaar aanvullen. Deze benadering biedt een dieper inzicht in de essentie van de herfst en de goddelijke vrouwelijke energie.
Inzicht en begrip
We hopen dat deze pagina je een groter inzicht en begrip heeft gegeven voor de verscheidenheid aan herfstgodinnen. Laat je inspireren door hun kracht en wijsheid, en ontdek hoe je deze energie kunt integreren in je eigen leven. Bij Brigid's Sibbe delen we graag onze kennis en passie voor traditionele hekserij.
Wanneer de Aarde haar Adem Inademt
Wanneer de laatste zonnestralen de aarde raken, verandert niet alleen het landschap.
Er verschuift iets onder de huid van de wereld. Stilte komt terug. Tijd vertraagt.
En in die verstilling herinnert de vrouw zich iets ouds; niet met woorden, maar met haar lichaam.
De herfst komt nooit alleen. Zij komt met vrouwen. Niet als één godin, maar als vele gezichten van dezelfde cyclus.
Aan het einde van het jaar
Aan het einde van het jaar daalt Persephone af. Ze is donker, haar handen kennen zaad en rust. Ze volgt een beweging die ze zelf helemaal begrijpt: overgave, loslaten, het laatste ja tegen de warmte. De aarde sluit zich onder haar — niet wreed, maar onomkeerbaar.
Naast haar staat Hecate, hoedster van drempels. Zij wijst geen richting. Zij blijft staan. In haar zwijgen voelt het meisje dat wat voor haar ligt niet langer past. Zo begint de eerste herfst van de vrouw: het moment waarop ze leert dat loslaten altijd iets kost.
Soms verschijnt Pomona. Haar schoonheid is rijk, haar nabijheid dankbaar. Zij belichaamt de aantrekkingskracht van wat een oogst heeft. Wie haar volgt, leert dat niet alles wat bewaard wordt, voedt.
Als de kou dieper wordt..
Wanneer de dagen hun licht verliezen, verschijnt Demeter. Niet als godin van overvloed, maar als vrouw midden in het leven, met lege handen. Haar herfst is oogst terwijl alles doorgaat. Liefde zonder verwachting. Zorgen terwijl iets sterft.
In haar schaduw werkt Vrouw Holle. Ze woont boven kelders en in huizen waar handen blijven rusten. Wanneer zij haar dekens afschudt, valt sneeuw — zacht, kalmerend, beschermend. Zij leert dat herfst niet alleen verval is, maar ook bezinning: ritme, zorg, het kleine serieus nemen wanneer het grote zwijgt.
Over kale paden beweegt Skadi. Haar adem is koud, haar houding recht. Zij leert grenzen. Hoe een vrouw blijft staan in omstandigheden die haar ongunstig gezind zijn. Skadi scherpt kracht door kou.
Verderop wacht Mabon, gedragen in bladeren en takken. Men herdenkt haar, eert haar, viert haar — en toch is zij niet altijd daar. Haar herfst is voltooiing. Het moedige toelaten van wat leven loslaat.
Wanneer de kou volledig wordt, wanneer zelfs warmte vervliegt, verschijnt zij. Ceres.
Haar huid is droog, haar adem stil. Zij bewaart de levensenergie van het land terwijl alles sterft. Dit is de herfst van de oude vrouw: niet leeg, maar vol wijsheid. Zij hoeft niets meer uit te leggen. Zij weet wat blijft wanneer alles sterft.
Laag over de daken vliegt De Cailleach, haar staf steunend langs het oude jaar. Ze beschermt, bewaakt, sluit. Ze deelt uit wat passend is: duister of licht. Haar magie zit in afronding. In het herkennen van voltooiing.
Diep onder de sterren, in de donkere nacht, zit Lilith. Haar haren vast, haar blik onwrikbaar. Zij bewaart de oerbalans. Wanneer grenzen worden overschreden, trekt zij zich terug. Zoals de oude vrouw dat doet. Zonder uitleg. Zonder compromis.
Dit is de diepste herfst. De herfst waarin alles mag. Waar kou geen verplichting is, maar opslag.
Kanteling van de cylus
En dan, bijna onmerkbaar, verschijnt een verschuiving:
-Geen licht. Geen warmte. Maar een vonk!
Brigid.
Haar vuur brandt laag. In haarden, in harten, in woorden die weer durven verstommen. Ze staat bij vuren waar de kou van binnenuit brandt. Brigid verdrijft de duisternis niet — zij verlicht haar. Zij herinnert aan genezing, aan poëzie, aan maken zonder haast.
Met haar komst kantelt de cyclus.
Persephone stijgt op — niet meer als meisje, maar als vrouw die de diepte kent.
Demeter oogst opnieuw, met herinnering in haar handen.
De Cailleach legt haar staf neer.
Vrouw Holle klopt de laatste sneeuw uit haar lakens.
La Befana verdwijnt in rook en lach.
Morana lost op in water en as.
De vrouw draagt ze allemaal in zich.
Het meisje dat afdaalt.
De vrouw die loslaat.
De oude die bewaart.
En Brigid ; de innerlijke vlam die weet wanneer het tijd is om terug te keren.
Niet als rechte lijn, maar als cirkel. Soms tegelijk. Soms opnieuw.
Elke herfst in haar leven ~verval, verstilling, verandering ~ is een echo van deze oude orde. Herfst is geen einde. Herfst is het moment waarop de vrouw haar kracht verzamelt,
- haar energie bewaart,
- haar waarheid aanscherpt,
- en, wanneer de tijd rijp is,
het vuur weer aansteekt.
En wanneer de aarde uitademt, verdwijnen de godinnen niet.
Ze wachten. Tot de wereld, en de vrouw, weer stil genoeg zijn om het vuur te horen ademen.
